Labels en correctie
Om maar met wat labels te beginnen: ik was een KOPP- en KOV-kind uit een achterstandswijk, getraumatiseerd door het opgroeien in huiselijk geweld en een kort verblijf in een Blijf-van-mijn-lijf-huis. Mijn rapporten begonnen met “is onverschillig voor de lesstof en ongehoorzaam” en eindigden in diagnostiek: hoogbegaafdheid, faalangst. Een vlindermes in de klas, een taakstraf voor graffiti en winkeldiefstal waren enkele dieptepunten van mijn externaliserende gedrag. Waarschijnlijk had ik in de huidige tijd een label gekregen en was ik in de jeugdzorg terecht gekomen.
Wat in die rapporten niet stond: als achtjarige vroeg ik niet alleen om een 8-bit Nintendo, maar ook om een boek met spreekwoorden en zegswijzen. Ik vluchtte in het gamen, maar ik zocht net zo hard naar wijsheid. Achteraf was dat boek misschien wel het eerste goud dat in mijn koffer ging.
Discipline, toezicht en straf zorgden niet voor een ommekeer. Reflectie op mijn sterke kanten en mensen die oog hadden voor mijn kwaliteiten deden dat wel.
Het goud herkennen om te floreren
Die ervaring heeft mijn kijk op mensen blijvend gevormd. Ik ontdekte dat duurzame groei zelden begint bij het corrigeren van wat misgaat, maar veel vaker bij het herkennen van wat er al is.
En het houdt niet op bij herstel. Mensen floreren niet wanneer hun gebreken zijn weggewerkt, maar wanneer hun kwaliteiten, drijfveren en betekenis de ruimte krijgen. Floreren is geen afwezigheid van problemen, het is de aanwezigheid van kracht.
Ik weet hoe het is om te worden afgeschreven. Juist daarom herken ik het goud in een ander.
Waarom De Progressiekoffer
Dat inzicht veranderde mijn leven en werd de basis van De Progressiekoffer. Ik ben ervan overtuigd dat ervaringskennis, vakkennis en reflectie elkaar versterken. Niet alleen opleidingen en werkervaring vullen iemands koffer, maar net zo goed de moeilijke momenten, de worstelingen en de vragen waarop nog geen antwoord was. Hoe beter je begrijpt wat jou heeft gevormd, hoe steviger je staat in de ontmoeting met de ander.
Twintig jaar bouwen aan mensen
Ik studeerde af op strategisch opleidingsbeleid. In mijn eerste twee banen coachte ik jongeren in leerwerktrajecten. Ik leerde er al vroeg talent te herkennen in een krappe arbeidsmarkt, al was ik toen nog te veel op tekorten en risico’s gericht.
Bij Blijf Groep zette ik de Blijf Groeien Academie op, introduceerde ik blended learning en voerde ik de STERKscan in. Ik ontwierp er de gesprekscyclus met reflectiegesprekken en voerde talloze coachingsgesprekken, steeds vanuit de waarderende blik die ik in mijn eigen jeugd zo had gemist. Bij Bureau STERK beoordeel ik portfolio’s van jeugd- en gezinsprofessionals. Bij SCALA Jeugdprofessionals zet ik me in voor leren, ontwikkelen en innovatie in de jeugdzorg.
Doorgeven wat ik kreeg
In mijn leven waren het uiteindelijk maar een handvol mensen die het verschil maakten. Docenten, managers, psychologen en trainers die voorbij mijn gedrag keken en vertrouwen uitspraken op momenten dat ik dat zelf nog niet kon.
Wat zij mij gaven, geef ik door. Zodat jij het op jouw beurt kunt doorgeven.
Vanuit jouw unieke kracht vooruit.