Zee-inzicht en de vrouw zonder hamer

Land in zicht! We kennen allemaal deze uitroep. De opluchting. De zekerheid. De bestemming die zichtbaar wordt.

Ik heb dat gevoel lang niet gekend. In mijn jeugd viel er volgens anderen geen land met mij te bezeilen. Rapporten spraken over onverschilligheid. Er werd gecorrigeerd. Bijgestuurd. Geduwd. Er waren volop orders. Het hielp niets.

Later las ik de woorden: “Als je een schip wilt bouwen, verzamel dan geen mensen om hout te zoeken en opdrachten te geven, maar leer hen verlangen naar de eindeloze zee.”

Zonder verlangen is richting dwang. Zonder ruimte is ontwikkeling leeg.

Ik koos ooit voor zekerheid. Land in zicht. Een veilige haven. Het voelde stil vanbinnen. Pas toen ik koos voor wat werkelijk bij mij paste, ontstond intrinsieke motivatie.

Nieuwsgierigheid.
Verdieping.
Energie.

Geen land in zicht. Maar zee-inzicht.

De zee gaf ruimte. Ruimte om te worden. Ruimte om te ontdekken wat al in mij zat.

Vandaag sprak ik een aantal bevlogen professionals aan de hand van hun STERKscan.

Op tafel lagen afbeeldingen van de zee. Ik werd gespiegeld.

Ik genoot. Van de verhalen. Van de verbinding. Van de aandacht voor elkaar in de ruimte.

Ik beluisterde eerlijkheid, kwetsbaarheid en twijfel. En ik zag sprankelende ogen. Alle professionals lieten warmte en vuur zien. Er kwamen prachtige verhalen, reflecties en inzichten voorbij. Over:

Wederopstanding.
Avontuur.
Optimisme.
Dankbaarheid.
Samenwerking.
Vertrouwen.
De wijsheid van een oude ziel en wijsheid die van generatie op generatie over gaat.

Er was kracht voelbaar in de ruimte. Er was missie voelbaar in de ruimte. In de verhalen herkende ik universele thema’s als de Reis van de Held of Odysseus op zee. Ik realiseerde mij dat verandering niet ontstaat door de hamer op te nemen maar door de natuur het werk te laten doen.

Denk aan de symbiose tussen de spons en haar omgeving. De spons timmert geen hout tot schip. Ze bouwt ecosystemen. In een van de oudste organismen op aarde leeft een oerwijsheid: beschutting bieden aan kwetsbaar leven, niet door te beheersen,
maar door ruimte te maken.

Later kwam mijn interne criticus. Had ik betere vragen moeten stellen? Meer doorgevraagd? Nam ik te veel ruimte in? Gaf ik te veel oordelen? Was ik te veel professional en te weinig mens?

De hamer lag als het ware klaar. Wij mensen laten ons beeld vaak vertroebelen door de negativiteitsbias. Zeker mensen die ontwrichtende ervaringen hebben gekend. De interne criticus is als de man met de hamer die ons lijkt te vloeren. Gelukkig zijn daar de sponzen die troebel water helder weten te maken door te verzachten en focus te leggen op wat er aan kracht aanwezig is.

Twijfel is geen zwakte. Twijfel is het begin van alle wijsheid volgens Socrates.

In ons werk grijpen we snel naar de hamer. We willen fixen. Bijsturen. De route uittekenen. De hobbels gladstrijken. Maar groei laat zich niet hameren. Het is geen quick fix.

Gesprekken aan de hand van de STERKscan doen iets anders. Ze leggen geen land op. Ze activeren zee. Ze waarderen wat er al is. Ze maken krachten zichtbaar. Ze laten verlangen ontstaan.

In Ithaka gaat het niet om het bereiken van het eiland. Het gaat om de transformerende reis.