Niet klagen maar verbeelden
Toen ik me verdiepte in mijn familiegeschiedenis, vielen veel dingen op hun plek.
Het gaat over de vader (Krimpen aan de Lek) en moeder (Katwijk) van mijn moeder.
Behoorlijk christelijk.
Hun boodschap: “niet klagen maar dragen, en bidden om kracht.” Op het eerste gezicht klinkt dat standvastig.
Een manier om het leven te trotseren. Maar het leerde ook: zwijg, slik, en verwacht vooral niet teveel.
Verbeeld je maar niks.
Toen ik mijn talent 15 jaar geleden moest vangen in één woord, koos ik voor verbeteren.
Maar verbeteren betekende toen vooral:zien wat er níet goed genoeg was, het tekort aanwijzen, de fout groter maken dan de stap vooruit. In recruitment zag ik vooral de aandachtspunten en afbreukrisico s bij kandidaten.
Zonder dat ik het doorhad, keek ik nog steeds door een vergelijkbare bril: gericht op wat er ontbrak.
Pas door mijn kennismaking met de positieve psychologie en de progressiegerichte aanpak ging de lens draaien.
Verbeteren bleek óók te kunnen betekenen: zien wat er wél werkt, aansluiten bij hoop en verlangen, de kleine stap waarderen en groter maken. Ik realiseer mij dat niemand perfect is maar laat de aandachtspunten niet zwaarder wegen dan wat er aan competenties al aanwezig is en hoe dat verder kan worden uitgebouwd.
En dat raakt aan professionele identiteit.
Als professional ben je zelf het instrument.
Wat jij draagt aan ervaringen, overtuigingen, verhalen neem je mee in je werk.
De vraag is: laat je je verzwaren door het tekort, of durf je te putten uit het goud in je koffer?
Waar klagen blijft hangen in het verleden ,en dragen je verzwaren kan, opent verbeelden een horizon.
Niet klagen maar verbeelden.
Niet zwijgen onder het gewicht, maar spreken vanuit verlangen.
Niet verbeeld je niks, maar verbeeld je alles.
Wat als jij niet klaagde maar verbeeldde?