Wat ik leerde van louter plaatjes in de laagste groepen, van groep 5 mogen overslaan en van een high potential traject, was dit: je doet er pas toe als je boven het maaiveld uitsteekt.

Ik leerde ook wat er dan gebeurt. Klasgenoten schelden je uit voor professor. Collega’s noemen je aanmatigend. Steek je kop boven het maaiveld en hij wordt eraf gehakt, nietwaar?

Het maaiveld staat voor mij voor het systeem en de status quo. De mal waar je als leerling doorheen moet. Ik had daar moeite mee. Ik werd vaak weggestuurd en kreeg waarschuwingsbrieven, met de sommatie om mee te doen en mijn schrijfgerei mee te nemen. Huiswerk maken en leren was er bij mij niet bij. Terwijl, zou leren niet het doel van onderwijs moeten zijn?

Pas op mijn eenentwintigste, toen ik aan mijn tweede HBO-opleiding begon, ging ik leren en me ontwikkelen. Voor het eerst ontstond er intrinsieke motivatie. Ik had al genoeg studiepunten, en koos er tóch voor om modules aan de universiteit te volgen. Ik hielp ouderejaars met afstuderen en verzorgde sollicitatietrainingen. Voor het eerst was ik gemotiveerd om te leren en een positief verschil te maken.

En precies daar viel het kwartje. Het was nooit de bedoeling om boven het maaiveld uit te steken. Zolang ik me eraan afmat, eronder of erboven, zat ik nog gewoon in die mal. De beweging kwam pas toen het maaiveld er niet meer toe deed en het leren zelf het punt werd.

Dus vergeet het maaiveld. Niet om eronder te kruipen, en ook niet om er stoer bovenuit te steken. Maar om je niet meer te laten meten langs een lijn die nooit over jou ging.