Wie zaait zal oogsten. Het klinkt zo eenvoudig. Inspanning leidt tot resultaat. Maar werkt dat wel zo in de hulpverlening? Je voelt hem al aankomen. Ik denk van niet. Hoewel het prachtig is wanneer er een zaadje geplant wordt dat (veel later) leidt tot een positieve verandering zijn sommige problemen gewoon niet oplosbaar. De oogst blijft dus vaker uit dan ons lief is.
We leven in een samenleving waarin de suggestie wordt gewekt dat alles maakbaar is. We leggen onszelf enorme druk op om het beste uit onszelf en anderen te halen. Althans ik wel.
Ooit deed ik een sessie waarin ik mijn talent moest omschrijven in één woord. Het werd: verbeteren. Dat talent bracht mij ertoe om als HBO student andere studenten te begeleiden. Ik begeleidde niet alleen eerstejaars bij hun project maar hielp ook ouderejaars studenten met het redigeren van hun scriptie.
Als adviseur leren en ontwikkelen faciliteer ik tegenwoordig leren en ontwikkelen zodat professionals dagelijks een stap vooruit maken. Altijd bezig met groei op individueel, team- en organisatieniveau. Leerinterventies ontwikkelen die bijdragen aan het vergroten van de professionaliteit.
Tijdens een introductietraining waar ik co-trainer was werd mij op een zeker moment gevraagd wat mijn gouden tip was voor nieuwe collega’s. Ik gaf aan dat we bij leren en ontwikkelen altijd bezig zijn met groeien en beter worden maar dat mijn tip paradoxaal genoeg luidde “accepteer dat goed ook goed genoeg is en niet alles maakbaar en voorspelbaar is hoeveel trainingen je ook volgt”
Vandaag besefte ik mij dat ik weer eens vanuit die verbeterdrang adviseerde. Professionals die supergoed werk leveren adviseren over wat hen nog een stap verder zou kunnen brengen. Hoewel het onderdeel was van een intervisie oefening om advies te geven voelde ik mij er ongemakkelijk bij.
De begeleider van de intervisie deed iets veel waardevollers dan verbeteren. Zij bekrachtigde wat er al aanwezig was. Mijn eigen mantra nota bene. Iets dat mij wel lukt wanneer ik met een STERK scan aan de slag ga met een coachee. Maar wat ik nu in een andere setting even vergat. De hulpverlener die zaait verdient in de eerste plaats lof. Want zaaien zonder zicht te hebben op de oogst is nobel. Mijn lijfspreuk is niet voor niets: “wie vooruit wil moet eerst de kracht die er al is omarmen”.
Ik besefte mij dat mijn talent waarschijnlijk voortkomt uit een wens om gezien te willen worden. De stem van een ouder die zegt: “je kunt veel meer dan je laat zien, je bent lui” Een stem die nog steeds door klinkt en leidt tot gedrevenheid en een stukje geldingsdrang. Achter ontwrichting schuilt kracht en valkuilen waarvoor we aandacht moeten houden. Ach we zijn nooit uitgeleerd. Dit blog plant wellicht weer een zaadje.
Wie zaait verdient lof